Plomari

Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στις πλατείες του χωριού, όπου οι ηλικιωμένοι περνούν τις ώρες τους παίζοντας τάβλι, πίνοντας ελληνικό καφέ και παρατηρώντας τους περαστικούς. Γαϊδουράκια με αναβάτες-ποιμένες στο πλάι περνούν κροταλίζοντας, ένα περήφανο άλογο με τον αναβάτη του προχωρά περήφανα, ο χασάπης χαιρετά τον παραγωγό του ούζου, που έχει μια ατάκα για τον καφεπότη καλαμπουρτζή της πόλης. Το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού αναμειγνύεται με τον φρεσκοαλεσμένο καφέ. Οι ταβέρνες είναι εξαιρετικές και οικονομικές - δοκιμάστε το καθημερινό ψάρεμα σαρδέλες, χταπόδι και καλαμάρι, ψημένα στην εντέλεια· γεμιστά κολοκυθοανθάκια που ξεχειλίζουν πικάντικο τυρί· άγρια σπαράγγια φρεσκοκομμένα στα βουνά, τηγανητό τοπικό κατσικίσιο τυρί – η λίστα είναι ατελείωτη.

Την ημέρα εξερευνήστε τα δαιδαλώδη λιθόστρωτα σοκάκια ή κατευθυνθείτε σε μία από τις παραλίες του Plomari, που λέγεται ότι συγκαταλέγονται στις καλύτερες του νησιού.

Τα βράδια, τα καφέ και οι ταβέρνες σφύζουν από ζωντανή μουσική, προσελκύοντας τους ντόπιους να ακούσουν, να πιουν ούζο, να τραγουδήσουν και να χορέψουν. Αυτή δεν είναι η Greece του Zorba που παίζει στη διαπασών, αυτή είναι η Greece του Rebetiko, ή του ελληνικού αστικού μπλουζ. Αυτή η παθιασμένη, υποβλητική μουσική αναπτύχθηκε στα μέσα του 1800 από ανθρώπους που ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας, ξεριζωμένους και περιθωριοποιημένους. Τραγουδούσαν τραγούδια για την αγάπη, την απώλεια, την απελπισία και τον πόθο, και ο ήχος αυτών των τραγουδιών προκαλεί μια αίσθηση νοσταλγίας και απέραντης απόλαυσης.

Το Plomari είναι για τους ρομαντικούς, για όσους αναζητούν την παλιά Greece όπως ήταν πριν από 40 χρόνια, πριν τόσο μεγάλο μέρος της καταληφθεί και χαλάσει από τον μαζικό τουρισμό.